اخیراً آسانسورهای هیدرولیکی نیز جای خود را در بین کاربران خانگی باز کرده اند. در اروپا بیش از 70 درصد از آسانسورهای زیر 5طبقه هیدرولیک هستند. از محاسن این آسانسورها می توان به نرمی حرکت در استارت اولیه، خرابی و استهلاک بیسار کم، سهولت در عیب یابی و تعمیر، ایجاد آسانسورهای زیبا و شیشه ای به دلیل حذف کادر وزنه و سیم بکسل، احتیاج به سازه سبک، عدم نیاز به موتورخانه در پشت بام، ایجاد آسانسوهای باربر و سنگین با تناژ بالا و زیبایی بام خانه و همچنین تراز شدن دقیق آن در طبقات اشاره نمود. اما از محدودیت های استفاده از این نوع آسانسورها می توان به محدودیت در ارتفاع و کندی نسبی سرعت آنها و تنها قرارگیری در چاهک را اشاره کرد. (البته امروزه با استفاده از درایو و سیستم خنک کننده می توان به صورت معمول به سرعت یک متر بر ثانیه دست یافت. آسانسورهای هیدرولیک با موتور الکتریکی و پمپ فشار روغن و جک هیدرولیک کار می کنند.)
آسانسورهای هیدرولیک به دلیل عدم وجود کادر وزنه و اینکه سیستم جک هیدرولیکی باید تمامی کابین و کسافران را جابجا کند نیازمند موتورهای قوی تری است. در این آسانسورهای یک موتور سه فاز غوطه ور در روغن به همراه یک شیر الکتریکی مخصوص که اصطلاحا پاور یونیت نامیده می شوند وظیفه تعامین فشار روغن برای جک هیدرولیک را به عهده دارد. برای راه اندازی موتور و به علت وجود موتورهای قوی تر، در صورت استفاده از درایو یا سافت استارتر نیاز به هزینه هزینه بیسار بالاتری است لذا معمولا ً  برای شروع به کار موتور پمپ هیدرولیک از سیستم رایج ستاره-مثلث استفاده می شود. اما این موتور و فشار تنها در حرکت به سمت بالا مورد نیاز است و برای حرکت به سمت پایین نیازی به روشنکردن موتور و مصرف توان نیست و تنها با باز کردن یک شیر و خالی کردن روغن، جک کابین به آرامی به سمت پایین حرکت می کندو به عبارت دیگر یک سیستم هیدرولیک تنها در نیمی از مسافت حرکتی خود (تنها به سمت بالا) توان قابل ملاحظه ای مصرف می کند و در نیمه دیگر (تنها به سمت پایین) از نیروی گرانش استفاده می کند و همین امر قضیه مصرف بالاتر برق آن نسبت به آسانسورهای دوسرعته را منتفی می کند.